Ouwe Pik

Pik Botha
Pik Botha

In januari 1995 produceerde ik een item voor Diogenes, het buitenlandprogramma van de VPRO televisie. In een serie over mensen die in historische perioden een rol van betekenis hadden gespeeld, was eerder lord Carrington geportretteerd. Deze Engelse politicus had bemiddeld in het Joegoslavie-conflict. Nu was het de beurt aan Pik Botha, de voormalige minister van buitenlandse zaken van Zuid-Afrika. De eindredacteur belde me in lichte staat van opwinding, zijn knipselmap (die had je toen nog) wekte geen enkele twijfel aan zijn keuze. Ik wierp tegen dat Botha geen rol van betekenis had gespeeld in Zuid-Afrika’s complexe overgang naar democratie. In het land werd hij door velen beschouwd als een opportunist die langs de zijlijn keek in welke richting de wind zou gaan waaien. Om vervolgens mee te zwenken.

Verder lezen


06.10.18 | A Tribute to Miss Thandi

Foto: Gon Buurman. Raymond (rechts) met zijn Zuid-Afrikaanse buddy LeRoy
Foto: Gon Buurman. Raymond (rechts) met zijn Zuid-Afrikaanse buddy LeRoy

In een ‘A Tribute to Miss Thandi’ wordt tijdens het 15e Afrovibes
Festival mijn overleden geliefde Raymond Matinyana herdacht door de House of Vineyard. Raymond stierf in 2001, een jaar nadat Afrovibes, dat hij oprichtte, een eerste editie beleefde. Ik ben een blinde in het land van de vogueing, whacking en ballroom, des te meer reden om er a.s. zaterdagavond om 22.00 uur in het Compagnietheater in Amsterdam bij te zijn!

Meer info hier: https://www.afrovibes.nl/…/434-afrovibes-x-house-of-vineyar…

Mijn herinneringen aan Raymond beschreef ik in ‘Puur Goud, andere verhalen uit Zuid-Afrika’. Lees hier: https://www.bartluirink.nl/…/miss-thandi-raymond-matinyana-…

Foto:(c) Gon Buurman. Raymond (rechts) samen met zijn Zuid-Afrikaanse buddy LeRoy,


memories lost and found

Cape Town Central
Cape Town Central

Ik ben op zoek naar een email adres maar kan het niet vinden. Met mijn laptop verdween eerder dit jaar mijn adressenbestand in Kaapstad. Nee, ik ga niet zeuren over de criminaliteit in Zuid-Afrika. Het ding was drie jaar oud en dus op de grens van de houdbaarheidsdatum en ik was verzekerd. Het ding verdween zonder dat ik daar enige persoonlijke betrokkenheid bij had uit de opslagruimte in het hotel. Alleen is er een stukje uit mijn digitale geheugen geslagen.

Verder lezen




Waarom noemt GroenLinks Blok’s uitspraken ‘on-Nederlands?’

Het bloedbad van Rawagede
Het bloedbad van Rawagede

Over de uitlatingen van onze Minister van Buitenlandse Zaken, Stef Blok, kan ik kort zijn: het is haatzaaiende apekool.

Sommige reacties zijn bijna zo zorgwekkend. Han ten Broeke vindt de uitspraken ‘lomp.’ Had Blok zijn discriminerende gedachtenspinsels niet genuanceerder kunnen verwoorden?

Maar van de reactie van GroenLinks, een partij waarmee ik enige verwantschap voel, krijg ik koude rillingen. In een verklaring noemde de partij Blok’s uitspraken ‘on-Nederlands”. In welk nationalistisch discours zijn ze daar beland?

Een tekst van Zihni Ozdil, kamerlid van de partij, gaat nog een flinke stap verder. Hij heeft het over ‘een land dat groot werd door met een open blik de wereld in te trekken en door altijd mensen uit de hele wereld te verwelkomen’.

Van die open blik en gastvrijheid kunnen de vrouwen van Rawagede meepraten. En Poncke Princen, die ons land niet meer in mocht omdat hij in opstand kwam tegen de Hollandse koloniale moordpartijen in Nederlands-Indië. De Khoisan in de Kaap. De moslims in Srebrenica. Duitse Joden op de vlucht voor het nazisme aan de grens geweerd. Mauro. Zoveel schandvlekken dat we tot ver boven onze enkels in een plas staan.

Zeker, er zijn ook andere tradities. Ze bieden nog enig houvast in een treurige tijd. Zihni, je maakt het door deze tradities te nationaliseren alleen maar erger.



Een misselijk stukje van Auke Kok

De val, juli 2017
De val, juli 2017

Ongeveer een jaar terug werd bij een airbnb in de Amsterdamse Kinkerbuurt een Zuid-Afrikaanse studente van de trap geduwd. Ze maakte deel uit van het team van Zanele Muholi van wier werk de avond ervoor in het Stedelijk Museum een expositie opende. De koude rillingen lopen me nog over de rug als ik de beelden in herinnering roep die van de val werden gemaakt. Een ‘rude awakening’ na die uitbundige opening in het museum die we met vele honderden bijwoonden. Zanele bezong er Amsterdam als haar ‘tweede thuis.’

Verder lezen


Accidental shoots

accidental bart 1

Het overkomt iedereen wel eens en mij net iets vaker. Opeens klinkt Bette Midler’s Fried Eggs uit mijn iPhone. Dan belt iemand met de vraag waarom ik hem facetimede. Nooit de muziek aangezet, nooit gebeld.

En zo gaat het ook met foto’s. In de periferie van mijn zelfgekozen fotoshoot ziet de camera iets wat mij ontgaat en legt het vast. Ergens overheen gewreven of aangeklikt? Ongetwijfeld. Zelf reken ik deze accidental shoots tot de beste uit mijn oeuvre. Van fotograferen weinig kaas gegeten maar in ongeluk toont zich het vakmanschap.

Verder lezen


Kniesoor | #bringbackourgirls was Made in Nigeria

chibok

NRC Handelsblad bevat afgelopen zaterdag een mooie feature over de fotografie van Adam Ferguson van de New York Times. Samen met journaliste Dionne Searcey bezocht hij een aantal van de Chibok meisjes die in 2014 door Boko Haram werden ontvoerd. Geinspireerd door het schilderij van de statige prinses van Adetutu Enmonwu, een meesterwerk dat begin dit jaar in een Londense flat opdook,  worden de meisjes geportretteerd.

De ontvoering was aanleiding voor een internationale campagne #bringbackourgirls. Volgens de krant een initiatief van Michelle Obama. Het klopt dat Obama, en tal van andere internationale beroemdheden, zich bij de campagne aansloten maar het initiatief was Made in Nigeria. Een handvol tweets van burgers en overheidsofficials in dat land vormde het startsein. Zoek ik spijkers op laag water? Nee. Te vaak wordt het misverstand gevoed dat oplossingen, interventies en activisme uit het Westen moeten komen wil er iets veranderen op het continent. Dat gebeurt ook nu weer.

Dat de krant schrijft dat fotograaf en journalist met hun feature de meisjes hun waardigheid en kracht teruggaven, maakt het er niet beter op. Die veroverden ze zelf door hun vasthoudendheid en dankzij de landgenoten die hen bevrijdden.