Categorie archief: blog

Witte fluisteraars, zwarte radicalen

Cartoon: Mangena
Cartoon: Mangena

En nu dit weer. De Zuid-Afrikaanse Public Protector, zeg maar ombudsvrouw, Busisiwe Mkhwebane wil dat de Reservebank in haar land zich niet meer bezig houdt met de uitvoering van het monetaire beleid en het beteugelen van de inflatie. De bank moet zich volgens Mkhwebane, die vorig jaar de voortreffelijke Thuli Madonsela opvolgde, toeleggen op het ‘sociaal economische welzijn’ van de Zuid-Afrikanen. Dat advies, zo staat wel vast, is ongrondwettelijk. En, o ironie, juist het ontnemen van deze bevoegdheden zou vooral ten koste gaan van het sociaal-economische welzijn van de allerarmsten in het land.

Verder lezen


Zaterdag 17 juni 2017 | In gesprek met Deon Meyer

Deon Meyer in Kaapstad
Deon Meyer in Kaapstad

Op 9 juni beginnen de Spannende Boeken Weken. Daarvoor komt de internationaal veel geprezen thrillerauteur Deon Meyer naar Nederland. Op zaterdag 17 juni mag ik hem in Bemmel, nabij Arnhem, interviewen over zijn nieuwste boek ‘Koorts’. In deze ruim 500 pagina’s tellende page-turner verkent Meyer de grenzen van zijn literaire kunnen. Het resultaat is adembenemend.

Wat bracht Meyer tot zijn schrijverscarriere? Hoe ontwikkelt hij de altijd vernuftige intriges? Waarom slaat hij in ‘Koorts’ een andere weg in? Wat vertellen zijn verhalen over Zuid-Afrika nu? Al zoveel vragen op kladjes en in de kantlijn. Nog flink doorlezen tot het gesprek.

Meer informatie – tijd, locatie, prijs – vindt je op http://www.boekhandelpolman.nl/kunst.asp

Meyer is tevens de auteur van het geschenk dat tijdens de weken aan kopers wordt uitgereikt: ‘De vrouw in de blauwe mantel.’ Tijdens de bijeenkomst op 17 juni signeert de schrijver en leest hij (in het Afrikaans) voor uit ‘Koorts.’ De voertaal van het gesprek is Engels.


Goede Hoop, een terugblik

Lelijke leuzen
Lelijke leuzen

Zes weken later en ik kijk opnieuw naar ‘Goede Hoop’, over de relatie van Nederland met Zuid-Afrika. Het is een dag voor de expositie in het Rijksmuseum sluit. Inmiddels zijn er meer dan honderdduizend bezoekers langs de beelden, de vitrines en objecten getrokken en werd een lawine van commentaar op deze reconstructie van een getroebleerde geschiedenis uitgestort.
Verder lezen


Mijn bevrijding

Dad's Army
Dad’s Army

Vandaag is het precies veertig jaar geleden dat ik uit militaire dienst kwam. Ik had een jaar lang het vaderland gediend in Den Bosch, Ede, Eefde, Nijmegen en ergens in de buurt van Apeldoorn. Bij de keuring had ik met enige nadruk vermeld dat ik lid was van de CPN. De sergeant van dienst vond dat ‘tof.’ Marcus Bakker behoorde met Hendrik Koekoek tot zijn favoriete Kamerleden. Mijn poging om als landverrader te worden geclassificeerd en zodoende aan de dienstplicht te ontkomen, leed daarmee schipbreuk. Tijdens de opleiding meldde ik mij aan als bestuurslid van de Vereniging van Dienstplichtige Militairen (VVDM), langharig tuig dat zich de onmogelijke opdracht stelde het leger te democratiseren. Mijn activisme werd beloond met verbanning naar een postkamer, het Vierdaagsekamp waar de buitenlandse militairen bivakkeerden en een opslagplaats voor benzine en antivries in de bossen nabij Ede. Het ontbrak in al deze plaatsen nagenoeg aan Nederlandse soldaten op wie enige agitatie losgelaten kon worden.

Verder lezen


Op campagne met Jacob Zuma |Wit monopoliekapitaal vs. wit monopoliekapitaal

President Jacob Zuma
President Jacob Zuma

De Zuid-Afrikaanse Sunday Times publiceert vandaag een interessant verhaal vol intriges achter de campagne in dat land tegen ‘white monopoly capital.’ De aanval op het witte monopoliekapitaal moet de aandacht afleiden van de graaizucht van de Zuma-kliek. Dezelfde krant nam nog niet zo lang terug het voortouw in de beschadiging van twee van Zuid-Afrika’s eminentste corruptiebestrijders: Minister van Financiën Pravin Gordhan en het toenmalige interim-hoofd van de belastingdienst Ivan Pillay. Voor deze berichtgeving bood de krant haar excuses aan.

Vandaag onthult de krant wie er achter de nieuwe desinformatie zit gericht op de karaktermoord van mensen die zich sterk maken voor de bescherming van de waarden van de Zuid-Afrikaanse Grondwet, good governance en de idealen van het Freedom Charter, het programma dat de strijd voor democratie in dat land inspireerde.

Een reborn Sunday Times. Dat is de eerste grap.

Verder lezen


the pastor’s obsession with animals and sex

pink penguins
pink penguins

During a visit to South Africa, Ghanaian pastor Dag Heward-Mills recently claimed that ‘you don’t find two male dogs or two male lions or two male impalas . Two male cats, even lizards, two male elephants. There’s nothing like that in nature. It’s unnatural.’

Well, pet owners, visitors of game reserves and zoos know better. The pastor sings the worn out gospel of alternative facts in his crusade against homosexuality.

Verder lezen


ZAM voorjaar 2006
ZAM voorjaar 2006

Afgelopen vrijdag overleed de Britse journalist Adrian A. Gill op 62-jarige leeftijd. Terecht wordt zijn dood in media wereldwijd als een groot verlies beschouwd. In het voorjaar van 2006 publiceerde ZAM een bijdrage van zijn hand. Het verhaal droeg als titel Nobele Wilden. Het essay behandelde de Westerse obsessie, en die van Britten in het bijzonder, met de Keniaanse Masai. In de optiek van Gill moest de ‘oorspronkelijke’ cultuur van deze bevolkingsgroep gezien worden als een vreemde constructie bedacht voor het toerisme. Terwijl Kenyatta na de onafhankelijkheid probeerde om elke etnische indeling waarop de koloniale heersers hun moorddadige verdeel-en-heerspolitiek hadden gebaseerd uit te roeien, werd voor de Masai een uitzondering gemaakt. Want goed voor het toerisme.

De cover van deze ZAM editie riep verschillende afkeurende reacties op. Deze vondst van ZAM’s art director Nicole Segers werd door sommigen geinterpreteerd als een vertoning van opgehangen Afrikanen. Je kunt dat er natuurlijk in zien maar waarom zou je eigenlijk? De cover bracht juist de kunst van het hoogspringen waarom ‘de’ Masai bekend staan in beeld. Gill’s essay werd veel gelezen. Ik waardeerde vooral dat de gedurfde maar zeer overtuigende kritiek op het fenomeen van de ‘nobele wilden’ uit Britse mond kwam. The empire strikes back, soms.

Je kunt het verhaal hier nog eens nalezen. Scroll dan naar pagina 8.


over liefde en wapens

Op de cover Robert F. Williams
Op de cover Robert F. Williams

We hadden liefde, we hadden wapens, de nieuwste roman van Christine Otten las ik onlangs liggend op de bank op mijn logeeradres in Queens, New York. Ik werd er diep door getroffen. Buiten woedde Trump en daalde daags na de verkiezingen de motregen uit een asgrauwe hemel. Plotseling had de lange nazomer plaatsgemaakt voor de herfst. De mensen trokken zwijgend en, als altijd, gehaast door de straten. Niets over zeggen (in geen van al die talen die in de stad gesproken worden), heb even geen mening, dit kan niet waar zijn? Mijn gastheer hield de moed erin door steeds weer te beredeneren dat de president elect het niet zou aandurven om Obamacare, waarvoor hij zich inzet, af te schaffen. Op het schermpje van mijn telefoon werd een eindeloze stroom meningen en analyses afgewisseld door beelden van enkele homojongens tot bloedens toe geslagen door aanhangers van de nieuwverkozene en verhalen van kinderen die van klasgenootjes te horen kregen dat ze binnenkort gedeporteerd zouden worden. Nee, het viel niet mee.

Verder lezen


The giant is falling

beeld van de website van Alkebulan
beeld van de website van Alkebulan

Afgelopen vrijdagavond was ik te gast op een bijeenkomst van Alkebulan in de concertzaal van de Tolhuistuin. Alkebulan is een geweldig leuk initiatief van Nederlanders met een Afrikaanse achtergrond. Ze willen met kunst, cultuur, mode en muziek het beeld van het continent bijstellen.

Verder lezen


Waarom ligt het steeds weer (een beetje) aan Sylvana zelf?

https://www.zammagazine.com/perspectives/blog/438-sylvana
https://www.zammagazine.com/perspectives/blog/438-sylvana

Als er één publiek niet kan hebben dat vj’s en presentatrices zich ontpoppen als Zwarte Panters, dan het (TMF, SBS, RTL) publiek dat Simons trok”, schrijft Olaf Tempelman vanmorgen in de Volkskrant.

Wat is dat toch? Waarom ligt het in zoveel reacties op de bagger die Sylvana Simons over zich heen krijgt altijd weer, volledig of op zijn minst een beetje, aan Sylvana Simons zelf? Waarom aarzelen mensen die menen een afkeer van racisme en seksisme in hun DNA te hebben gekerfd om zich onvoorwaardelijk uit te spreken tegen de haatcampagne waarvan zij nu het doelwit is? Waarom eerst benadrukken dat je niet van DENK bent als je afstand neemt van de plaatjes waarop Simons op het lichaam van gelynchte zwarten in het zuiden van de Verenigde Staten is gefotoshopped of een voorstel om haar levend te verbranden? Iemand schreef onder de brief waaronder ik mijn handtekening zette en die gisteren gepubliceerd werd dat de aanhef ‘Lieve Sylvana’ hem ervan weerhield in te stemmen. Want hij vond haar niet lief. Keur jij alleen haatzaaierij tegen lieve mensen af?

Maar wat een ongelofelijke hoeveelheid goeie reacties op die brief die inmiddels vele honderden malen werd gedeeld. Doe dat ook!