Amnesty

amnesty
Ierse aanhangers van Amnesty demonstreren voor het recht op abortus. Ook dat is een nieuw strijdterrein voor de organisatie

Ergens in de jaren tachtig heb ik op het Amsterdamse COC-kantoor meegepraat over het opzetten van een kleine lobby richting Amnesty. Deze organisatie weigerde toen op te komen voor vervolgde homoseksuelen. Men beriep zich daarbij op Het Mandaat – ik schrijf het bewust met hoofdletters want men deed er heel gewichtig over – dat zulks niet zou toestaan. Homo’s en lesbo’s werden niet vervolgd op grond van een overtuiging, zo redeneerde men. En dan zocht je het verder zelf maar uit. Of het aan de lobby lag die op het COC kantoor werd uitgedacht, of aan andere invloeden, geen idee maar Amnesty bond in en pakte uit met een afdeling op het hoofdkantoor in Londen die zich inspant voor vervolgde homoseksuelen. Continue reading


Andrew Mwenda’s verwijten aan Obama zijn onterecht

obama-africa-ethiopia In een column op de website van Al Jazeera haalt Andrew M. Mwenda scherp uit naar Barack Obama. Naar aanleiding van het recente bezoek aan Kenia en Ethiopië beschuldigt Mwenda, oprichter van The Independent, een krant in Oost-Afrika, Obama ervan een ‘koloniale headman’ te zijn die de ‘inboorlingen’ voorhoudt hoe zij zich moeten gedragen. ‘Obama being of African ancestry is the best puppet the US uses to disguise its contempt for Africans’, schrijft Mwenda. Het stuk op aljazeera.com wordt inmiddels via sociale media massaal verspreid. Continue reading


homoseksuele eenheidsworst

misterbnb

Eindelijk! Er is een airbnb voor homo’s. De Volkskrant bericht er vanmorgen uitvoerig over. De foto’s bij het artikel zijn veelzeggend. Kijk eens goed naar die bij deze tekst. Zeven mannen. Allemaal 36. Iedereen een baard van drie dagen. En een snor. Iedereen contactlenzen (Een bril is zo 2014!) Allemaal wit. En op het teken: Smile! Na de fotoshoot allemaal naar de Bibelebonse Berg op jacht naar nog meer 36-jarige, witte Bibebelebonse homo’s met een baard en een glimlach en zonder bril. Lang leve de diversiteit!

 



inheemse misverstanden

allotey

Na een bezienswaardige film en een geanimeerd gesprek brak het debat na afloop pas echt los. Enkele bezoekers stond het schuim op de lippen omdat de vertegenwoordiger van een Nederlandse vereniging die de lof zingt van ‘inheemse wetenschap’ aan de Ghanese professor vroeg welke rol de voorouders in zijn onderzoek speelden?

‘Geen’, antwoordde de professor uit volle overtuiging.

Continue reading



zevende hemel

Dat de Calendar Song (tekst: January, February, March, April, May, June, July, August, September, October, November, December, en dat eindeloos herhaald) uit de Kaap komt, wist ik niet. Boney M scoorde er mee, en was het Trafassi? De maanden staan voor de namen die aangevoerde slaven kregen toebedeeld, naar het moment van aankomst. Zo kwamen de voorouders van Dulcie September, de eind jaren tachtig in Parijs vermoorde ANC-vertegenwoordiger, en Vernie February, de taalvirtuoos en balling die tot zijn dood in 2002 in ons land woonde, blijkbaar aan hun achternaam.

Continue reading


mama goema

mac Vanavond naar de documentaire Mama Goema in de Tolhuistuin. Wordt vertoond in het kader van het Holland Festival en heeft de Kaapse goema-muziek – een geweldig opwindend ritmisch lawaai – en vooral haar superbe vertolker Mac MacKenzie tot onderwerp. Op Mac had ik onmiddellijk een oogje toen hij in december 1987 in Amsterdam aankwam als deelnemer aan Culture in Another South Africa (CASA), een twee weken durend festival en conferentie waar zo’n 300 kunstenaars uit dat land aan deelnamen. Het was een van de hoogtepunten in de solidariteitsbeweging, een heerlijke tijd. Mac dus. Uren nadat hij in Nederland was aangekomen speelde hij al met zijn band in een obscure gelegenheid achter het Leidseplein. Ik bewonderde van enige afstand zijn ontblote bovenlijf. Ik heb hem zelfs nog even aangeraakt maar R., die een goed gevoel had voor misplaatste zendingsdrift, nam mij vrolijk bij de arm en zette mij in een taxi. Sommige mannen zijn te heteroseksueel om aan te raken, oordeelde ze. Mac zelf zat er niet mee, zo vertelde hij me jaren later. Ik woonde inmiddels in Johannesburg en kwam hem zo’n beetje om de achttien maanden tegen. Zijn gebit telde dan altijd een tand minder en bij zijn ruimte kinderschare kon er steevast een worden opgeteld. Iedere nieuwe spruit was het resultaat van een nieuwe liefde. Dat Mac vandaag de dag nog steeds een geziene gast is in het Kaapse muziekleven mag een wonder heten, een ode aan het rouwe leven. Ik ga vanavond veel aan ‘m denken.