Nu een paar keer in de krant gelezen: de Iraanse Raad voor het Onderscheid van Beste. Die bestaat echt. Google me een ongeluk maar vind er vooralsnog geen informatie over. Heb wel het idee dat we zo’n raad in Nederland ook goed kunnen gebruiken. Ook bij declaraties.

Belangwekkend persbericht van de Nelson Mandela Foundation:

Date: 24 June 2009

FOR IMMEDIATE RELEASE

Nelson Mandela today met the Bafana Bafana football squad to wish them well ahead of their Confederations Cup Semi-final against Brazil on Thursday.

The informal meeting at Mr Mandela’s office in Houghton was attended by 23 players and their support staff.

Mr Mandela and the squad wore “Mandela Day” t-shirts named for the day which will be launched on his 91st birthday on 18 July. The day is dedicated to celebrating the life and legacy of Nelson Mandela and encourages people around the world to do good in their own communities. It is hoped that the day, which is not a holiday, will be celebrated annually and start an internationally movement for change.

Bafana Bafana captain Aaron Mokoena presented Mr Mandela with a team shirt with his name and the number 91, in honour of his upcoming birthday.

Introducing the team to his grandfather, Ndaba Mandela said: “We wish you all the best in the upcoming game. We know you are going to be victorious.”

When he met coach Joel Santana, Mr Mandela said to much laughter: “Your face is familiar”.

“Madiba expressed a wish to meet South Africa’s national team and to wish them well,” said Achmat Dangor, the Chief Executive Officer of the Nelson Mandela Foundation. “We are confident that Bafana Bafana will do their best and will make us proud,” he said.

As Mr Mandela left the auditorium the team sang “Nelson Mandela, there is no one like you”.

Mooie gesprekken in het Amsterdamse Lloyd Hotel. ZAM organiseerde er samen met de Cultural Embassy de De Avond van de African Millennials. ‘You must understand in Africa politics is a very dangerous thing’, zegt de Zimbabwaanse studentenleider. ‘Hoe voorkom je dat je zelf een Mugabe wordt?’, vraagt de beeldend kunstenaar? Hielp de weigering van vrouwen om sex met hun man te hebben om een einde te maken aan de Liberiaanse burgeroorlog? China, migratie, de klimaatcrisis, de recessie. Veel kwesties kwamen aan de orde in de discussie die door Liesbeth Tjon A Meeuw en Ama Asante voortreffelijk werd geleid. Kernvraag: maken nieuwe generaties ‘born frees’ een verschil. Waarin opereren ze anders dan hun ouders en voorouders? Is er een ‘generatie oorlog’ op komst, zoals de Ethiopische studenten activist suggereerde. En waartegen neemt die op het op? ‘Tegen het misverstand dat iemand die niet voor je is een tegenstander is.’
Een zomeravond. Zo’n zestig bezoekers. Life performance van Carina Claassen en Fezekile Kuzwayo. Op zoek naar antwoorden op de vele kwesties van vandaag. ‘Het heeft lang geduurd voordat er zoiets gebeurde’, verzucht een van de discussianten. ‘Maar beter laat dan nooit.’
Nog een week lang is werk van verschillende Afrikaanse kunstenaars, waaronder Claassen, in het Lloyd Hotel aan de Oostelijke Handelskade te bezichtigen.

Om gek van te worden: het kwasi-antropologische gejerimijeer over de vuvuzela. ‘Dat is hun cultuur’, zegt iemand in de Volkskrant, ‘en daar moet je niet aankomen.’ Lawaaimaken, bedoelt u? Iemand anders: ‘Dat doen ze al honderd jaar.’
‘Ze’ doen dat niet al honderd jaar en het is niet ‘hun’ cultuur. De vuvuzela werd een paar jaar terug door een handige zakenjongen op de markt gebracht. Doel: handel en geld verdienen.
Mag. Maar het is wel om gek van te worden (ook voor mijn deur). Weg ermee.

En als de Volkskrant toch uitnodigt om komkommerkolder te debiteren, mag er ook nog beweerd worden dat ‘zwarte Zuid-Afrikanen niet gewend zijn om voor een toegangskaartje te betalen.’ Was getekend: de eerbiedwaardige collega-hoofdredacteur (van het tijdschrift ‘Zuid-Afrika’) en halve naamgenoot Bart de Graaff.
Ja, en mijn opoe heeft in het Krugerpark twee tijgers een PVV-stemmer zien opeten.

1
Steeds meer wordt duidelijk dat er achter de pogingen om de voorbereidingen voor de WK voetbal in 2010 in Zuid-Afrika in een kwaad daglicht te stellen een regie zit. In de Volkskrant van gisteren schrijft Willem Vissers: ‘Over die lobby gesproken: ruim twee jaar geleden belde bijna elke dag een Nederlandse contactpersoon, een jongeman die alles wist van stadionbouw en die contacten had met bouwers over de hele wereld. Dat ging zo: ‘Heeft U die documentaire op de BBC gezien? De stadions zijn nooit op tijd klaar.’ Op een gegeven moment geloofden wij het wel. Wij wilden concrete informatie en werden in contact gebracht met een Duitser die via via contacten had in de bouwwereld en bij de Duitse bond. Die Duitser kon heel snel mailen en sloeg daarbij een wat mysterieuze toon aan.’
En zo gaat het verhaal door: er zou een bijeenkomst komen met een voormalige FIFA-topman, voorzitter Blatter zou schatplichtig aan Afrika zijn omdat hij daar veel stemmen wint. En zo werd FIFA slachtoffer van een tragische vergissing.

Inmiddels staat vast dat ik oktober negen van de tien stadions klaar zijn.

In de Johannesburgse Saturday Star van gisteren komt Blatter aan het woord. Hij roept de wereld op om niet langer jaloers op Zuid-Afrika te zijn en noemt het roddelcircuit ‘racistisch.’

2
In The Weekender een interview van Fred de Vries met Breytenbach. Na zijn genante open brief aan Mandela (zie mijn blog van 11 april j.l.) gaat hij nu weer een stapje verder: Zuid-Afrika is ‘a morally failed state.’
Kruisridder van de morele herbewapening.

3
Na Nederland hebben ook de Verenigde Staten kenbaar gemaakt nog geen financiele steun te geven aan de coalitieregering in Zimbabwe. Wel zullen de VS, net als Nederland, geld voor voedselhulp en gezondheidszorg via NGO’s het land binnenbrengen.
De terughoudendheid is begrijpelijk. Maar schuilt er niet een groot risico in een ngo-isering van Zimbabwe? De twijfel groeit over de rol van non-gouvernementele organisaties die in veel Afrikaanse landen nieuwe elites produceren en gezag ontlenen aan het feit dat ze aangesloten zijn op buitenlandse geldstromen maar niemand vertegenwoordigen. De versterking van het maatschappelijke middenveld, en dus ook van ngo’s, kan de democratisering kan bevorderen, maar het is toch vooral zaak om de overheid weer aan de gang te krijgen?
Het probleem is dat die overheid nog grotendeels in de greep van ZANU-pf is, maar misschien moeten er toch wat meer risico’s genomen worden. Of kan er meer creativiteit aan de dag worden gelegd als het gaat om controle van de geldstromen die naar de Zimbabwaanse overheid vloeien?

In de nacht van donderdag op vrijdag is Ricardo Rangel op 85-jarige leeftijd overleden. Rangel wordt gezien als de vader van de Mozambikaanse fotografie. In 2004 werd ik door ZAM-medewerker Barbara Bosma in Maputo aan Rangel voorgesteld. We bezochten zijn studio, tevens opleidingscentrum en luisterden ademloos naar de verhalen die hij vertelde.
Wat Rangel’s werk zo bijzonder en aansprekend maakt is de combinatie van de strijd voor onafhankelijkheid, en daarna een gruwelijke burgeroorlog, en het alledaagse leven, die erin verbeeldt is. Als Rangel een archiefdoos tevoorschijn haalde, kwam Samora Machel tevoorschijn, de Frelimoleider, of het nachtleven van de hartstochtelijkste stad op aarde. De foto bij dit stukje met de meisjes uit de haven van Maputo is een eerbetoon aan Rangel.
Barbara portretteerde Rangel, wiens werk in tientallen musea in de wereld te zien is geweest, voor ZAM in 2004. Een link naar dit verhaal is nog te vinden op de website bij de VPRO-serie Van Dis in Afrika, zie http://www.vpro.nl/programma/vandisinafrika/afleveringen/38071661/items/39262666/

Van Omar Bongo zou ik alles willen weten. Dat komt door de krenten in de berichten over het overlijden van de man die 42 jaar Gabon dicteerde. Ik lees dat hij een vredesstichter was en 39 paleizen in de omgeving van de Champs Elysees bezat. Intrigerend is het zure commentaar van Valerie Giscard d’Estaing, oud-president van de Vijfde Republiek, die ooit met Bongo bevriend was maar het uitmaakte toen bleek dat de Gabonese heerser de verkiezingscampagne van Giscard d’Estaings concurrent, Chirac, steunde.
E. merkt fijntjes op dat niet de steun aan de verkiezingscampagne Giscard irriteerde, maar dat Bongo deze aan de verkeerde partij gaf.

2
Ook het bericht over de schietpartij in het Holocaust Museum in Washington trekt mijn aandacht. Een actie van James von Brunn, een racist en anti-semiet. Hij ligt zwaar gewond in het ziekenhuis.
Gepaste straf: als hij weer bij zinnen is meedelen dat er nooit een schietpartij heeft plaatsgevonden.
Mooi scrabble woord ook: holocaustmuseumaanslagontkenning.

‘Surinaams vliegtuig bij Zanderije neergestort. 170 doden. “170 uitkeringen minder”, zeggen ze in de kroeg.’
Ploegend tussen dozen vol aantekenboekjes – weerslag van twintig jaar Zuid-Afrika – tref ik een dagboek dat ik van 1 april tot 16 oktober 1989 bijhield. Bovenstaande zinnen zijn uit dat dagboek dat verder volstaat met notities over een stuntelend liefdesleven, de hoogtijdagen van de anti-apartheidsbeweging, de vrijlating van Helene Pastoors in Pretoria, het Plein van de Hemelse Vrede, de dood van S, zus van een goede vriend en Het Klokhuis, destijds mijn stamcafé op de hoek van de Haarlemmermeerstraat in Amsterdam.

Ten overvloede heb ik aan de opmerking over Zanderije ‘walgelijk’ toegevoegd.

Toch lees ik het nu met enige tevredenheid. In de afgelopen jaren bij de opkomst van Fortuyn, Verdonk en Wilders heb ik me steeds verbaasd over de verbazing. Steeds gedacht dat alles wat ik nu hoor al eens gezegd was: het Marokkaanse tuig (toen ging het meer over Surinaams tuig) en dat ze met een tandenborstel de straten zouden moeten reinigen, politici zijn zakkenvullers – allemaal, de grenzen op slot. In Het Klokhuis leidde dit soort opmerkingen met regelmaat tot hoog oplopende schreeuwpartijen waarna de rust hersteld werd en we doorgingen met klaverjassen of, hoe heette dat ook alweer, o ja, klootjeklappen, een al even enerverend barspel. Hele aardige en lieve mensen voor de rest, niet te beroerd om een rondje te geven en reuze aardig tegen die ene Surinamer die zich er wel eens binnenwaagde. Vermoedelijk verschilde het publiek in deze gelegenheid niet van dat in honderden, duizenden andere cafe’s. Een enkeling stemde op Janmaat, al kwam je daar niet makkelijk achter, maar de meesten vonden hem net iets te erg.
Ik bedoel: ze waren er altijd al. Maar ze kwamen het cafe niet uit. De verdienste van Pim is geweest dat hij dit potentieel wist te mobiliseren, daarna Verdonk even, nu Wilders. Ik bagatelliseer het niet, maar is er zoveel nieuws onder de zon?

Vandaag bericht de Johannesburgse Star dat nogal wat mensen in Qunu, Mandela’s geboortedorp, afspraken hebben met buitenlandse televisiestations over het gebruik van hun huis op ‘moment X’ – de begrafenis.
Niet dat op de datum enig zicht is. Integendeel, ouderen in Qunu achten zijn overlijden op korte termijn erg onwaarschijnlijk. De traditie wil immers, zo hebben ze de verslaggever van The Star uitgelegd, dat een dood zich aankondigt in ‘waarschuwingen’ en ‘dromen.’ En daarvan is totnogtoe geen sprake geweest. Citaat: ‘Meestal heeft iemand van een bepaald niveau in onze clan een droom. Vervolgens wordt die droom door iemand bevestigd. En dan moet je je zorgen gaan maken.’
Zo zit dat dus.