het valt wel mee met de afrikaanse teleurstelling over obama

Gisteren is het bezoek van Barack Obama aan Senegal, Zuid-Afrika en Tanzania van start gegaan. Opvallend is de teneur van teleurstelling over zijn beleid die ‘de’ Afrikanen in nogal wat mediaverhalen wordt toegedicht. En de complimentenregen aan het adres van Bill Clinton en George Bush, die zoveel meer ophadden met Afrika.
Hun voordeel was natuurlijk dat ze blank waren en dat er over hun schouder geen villeine massa commentatoren klaarstond die Obama bij elk blijk van interesse in Afrika van nepotisme zou beschuldigen. Maar ook op de compassie die George W. Bush met Afrika toonde valt nogal wat aan te merken. Die had veel te maken met de ‘war on terror’. Net als Tony Blair dienden hulpprogramma’s aan Afrika het belang om van deze regeringsleiders een zachte kant te tonen. Nadat ze in Irak op grond van falsificaties een oorlog hadden ontketend, moest ook de duif tevoorschijn komen. Ik verzin het niet. Naaste medewerkers van Blair hebben ons in de afgelopen jaren een aardig kijkje in deze ogenschijnlijk charitatieve keuken gegund.
En dan nog iets. De financiele injecties die Bush aan de aidsbestrijding gaf waren verbonden aan strenge voorwaarden. Veel ontvangers van dit donor geld schikten zich naar de wens van de gulle, christelijk bevlogen gevers om niet langer voor condoomgebruik te pleiten. En van steun aan zieke homo’s kon al helemaal geen sprake zijn.
Wat dat betreft is het verschil tussen het Amerika van Bush en van Obama zo groot als tussen een dag en een nacht.

One thought on “het valt wel mee met de afrikaanse teleurstelling over obama”

  1. De kritiek die ik op Obama’s Afrika bezoek heb gelezen gaat niet zozeer over zijn beleid in vergelijking met zijn voorgangers, maar het belang (en de impact) van zijn bezoek in vergelijking met dat van Chinese leiders die specifieke ontwikkelingsideeen meebrengen en naar huis gaan met honderden bilaterale overeenkomsten, veelal gepaard aan investeringen van Chinese bedrijven.

    Obama zou eens wat meer naar de economische ontwikkeling van Afrika kunnen kijken. En i.p.v. een paar “willekeurige” landen bezoeken, had hij kunnen deelnemen aan de top van de Afrikaanse Unie, die vorig jaar zijn 50-jarig bestaan vierde.

    zie o.m.:
    http://www.foreignpolicy.com/articles/2013/06

Reacties zijn gesloten.