wat zou het mooi zijn als sukatno herinnerd wordt


Tijdens het Movies That Matter filmfestival is deze week The Act of Killing vertoond, een documentaire van Joshua Oppenheimer over de verschrikkelijke gebeurtenissen in Indonesie in het najaar van 1965. Na een mislukte (sommigen beweren geensceneerde) staatsgreep van jonge officieren wordt een grootscheepse jacht op communisten, of hen die daarvoor werden aangezien, geopend. De officiele cijfers luidden 78 000 doden. Tijdens protesten tegen het Suharto regime in de jaren zeventig spraken we van het tienvoudige aantal slachtoffers. We eisten stopzetting van de Nederlandse steun aan dat regime dat de hand in die slachtpartij had gehad. Dat getal, zo werd ons destijds ingewreven, zou zwaar overdreven zijn. Op zijn sterfbed in 1989 verklaarde generaal Sarwo Edhie Wibowo, die destijds het bevel over de zuivering voerde, dat het werkelijke aantal slachtoffers eerder drie miljoen moet zijn geweest.

De communistische jeugdleider Sukatno wist destijds de dans te ontspringen maar werd twee jaar later gearresteerd en gevangen gezet. Dertig jaar later stierf hij, 67 jaar oud en inmiddels zwaar dement. Hij stierf drie jaar na de vrijlating van Nelson Mandela en zat drie jaar langer vast.
Eindelijk wordt er in Indonesie voorzichtig en vaak nog op fluistertoon gepraat over die boze droom van 1965. The Act of Killing wordt op besloten bijeenkomsten in Jakarta stiekem bekeken – het verhaal wordt in de film verteld en nagespeeld door de beulen van toen die zich van geen kwaad bewust lijken. .
Ik speur op google naar een foto van Sukatno maar vind er geen. Alleen een poster met zijn vage afbeelding. We droegen hem toen mee in demonstraties. Wat zou het mooi zijn als Sukatno herinnerd werd.

One thought on “wat zou het mooi zijn als sukatno herinnerd wordt”

  1. Bart bedankt. Ik kwam in een oud buurtkrantje een foto tegen met daarop de naam Sukatno en dacht aan een spelfout. Iemand haalde op mijn Faceboek pagina deze pagina naar voren.

Reacties zijn gesloten.