khadafi en het anc

Eindelijk heeft de Zuid-Afrikaanse regering de Afrikaanse Unie opgeroepen om actie te ondernemen naar Libie. Sommige commentatoren lazen in de zwijgzaamheid een bevestiging van het weinige belang dat de regering Zuma aan buitenlandse kwesties hecht. Anderen vermoedden dat het oude bondgenootschap tussen Khadafi en het ANC de Zuid-Afrikanen in de weg zat. En weer anderen vermoedden een angst voor ‘Egyptische toestanden’ in Zuid-Afrika: een rebellerende jeugd die de nieuwe, maar alweer oude machthebbers verdrijft. Dat laatste lijkt me niet erg aannemelijk. Een stevig verschil tussen Noord-Afrika en nogal wat Afrikaanse landen, en zeker Zuid-Afrika, is dat, soms stokoude, machthebbers vaak nog een opmerkelijk jonge aanhang hebben, en de kunst verstaan om met behulp van nieuwe media die aanhang vast te houden. Dat ‘Egyptische toestanden’ in Zuid-Afrika niet denkbaar zijn omdat die al achter de rug zouden zijn (en het ANC aan de macht brachten), zoals een van de kranten schreef, lijkt me daarentegen ook weinig hout snijden.

De decennialange vriendschap tussen Khadafi en het ANC is een mythe waarin het ANC zelf is gaan geloven. Het is vergelijkbaar met de liefde die een deel van de ANC aanhang in de afgelopen jaren voor ZANU-pf in Zimbabwe heeft opgevat. In werkelijkheid waren zowel Khadafi en Mugabe aartsvijanden van het ANC, diep gewantrouwd door de ballingenleiding van het ANC. Khadafi sponsorde immers jarenlang de van het ANC afgescheiden PAC. Ook Mugabe voelde meer voor die afsplitsing en werd bovendien gezien als een bondgenoot van de Chinezen. Het ANC genoot in de koude oorlog juist de steun van Moskou.

Khadafi’s opwaardering is uitgevonden omdat het hielp de Libische leider enigszins in het Afrikaanse gelid te krijgen. In ruil voor die nieuwe samenwerking ging Khadafi het ANC financieel steunen. Maar toen was de strijd tegen de apartheid al gestreden.

3 thoughts on “khadafi en het anc”

  1. Libie is lid van de AU en is het niet zo dat Khadafi nog vorig jaar de voorzitter was?
    Natuurlijk speelt dat ook een rol. Het is erg on-afrikaans om zomaar je ex-voorzitter te bekritiseren. Nog altijd kan je in Afrika niet zomaar zeggen wat je denkt en ZuidAfrika is geen uitzondering.
    marga

  2. Maar het is ook mogelijk dat de oorzaken voor het aanvankelijke Afrikaanse zwijgen niet verschillen van die van het Westen: machtspolitieke overwegingen (Khadafi werd zo langzamerhand gezien als een bondgenoot in de strijd tegen het terrorissme) en … oliebelangen.

  3. Qaddafi betaalde alle rekeningen. De Afrikaanse Unie zit nu met een financieel probleem. Afgezien van anti-Westerse sympathieën (Chávez, Museveni et al.) had men niet veel op met Libië. Mbeki slaagde erin om vele gênante vertoningen van Moammar K. te blokkeren.

    Zie overigens ook: van Alex de Waal op het mogelijke effect van de oorlog in de sahara/sahel-landen.

Reacties zijn gesloten.