All posts by Bart Luirink

Waarom ik op Facebook blijf

yoko-ono-hillary-clinton

Afgelopen zaterdag kwam er op mijn Facebook-prikbord het bericht langs dat Yoko Ono en Hillary Clinton in de jaren zeventig een verhouding hebben gehad. Bron: Ono, die hiervan onlangs tijdens een personferentie gewag had gemaakt.

Door Facebook neem ik kennis van de superintellectueelste beschouwingen en analyses in kranten en tijdschriften waarvan ik het bestaan niet vermoed had. Met regelmaat word ik op een boek geattendeerd waarvan ik alleen al uit de aankondiging afleid dat ik dat voor ik mijn ogen definitief sluit gelezen moet hebben. Berichten over verhuizingen, gezellige zaterdagochtendontbijtjes en verjaarspartijen interesseren mij minder. Maar ik scroll er graag doorheen in de wetenschap later op iets van belang te stuiten.

Zo trof mij dus het bericht over Ono en Clinton. Ik weet niet of het waar is. Misschien was hier de Amerikaanse equivalent van De Speld aan het woord? Of een anchorman van Fox? (The Onion, in absurdisme onovertroffen en verre voorloper van De Speld, was het in elk geval niet.)

Maar eerlijk gezegd maakt het me niet uit of het bericht waar is. Wat wel vaststaat is dat Bill Clinton nog steeds de grootste womaniser van de twee is.

 


Ponte City

Today it seems ages ago but memories about the 8 years I resided in Yeoville, Johannesburg, are still extremely vivid. Mikhail Subotzky’s picture below shows the hill I looked at from my balcony. Last night Subotzky and Patrick Waterhouse won the prestigious Deutsche Borse Prize for their book on Ponte City, the building at the left side of the picture. Thanks for keeping the dream alive!

Ponte-City_OK-20-635x635


Ruth Mompati

mompati

In Zuid-Afrika is op 89-jarige leeftijd Ruth Mompati overleden. In de jaren vijftig begonnen als typiste in de advocatenpraktijk van Nelson Mandela ontwikkelde ze zich tot één van de iconen van de vrijheidsstrijd in haar land. Haar naam stond echter ook geruime tijd symbool voor een bekrompen en discriminerende benadering van homoseksualiteit. En later voor het vermogen om van inzicht te veranderen. Continue reading


Marcus Bakker

marcus bakker

Op de biografie die Leo Molenaar van Marcus Bakker schreef, valt wel het nodige aan te merken. Het boek is goed geschreven maar de compositie rammelt. Er doet zich van tijd tot tijd een wat merkwaardige stijlbreuk door als Molenaar opeens in de eerste persoon enkelvoud betoogt. Zijn de lange passages over de interne partijstrijd in de jaren vijftig voor een betrekkelijk buitenstaander wel te volgen? Continue reading


He Willem!

holleeder

Het gebeurde in de afgelopen jaren, tussen zijn vrijlating en de dag dat hij opnieuw de gevangenis inging, drie, misschien wel vijf keer: Willem Holleeder reed langs me op zijn scooter in de Westerstraat, of daar in de buurt. En  werd altijd enthousiast begroet vanaf terrassen en het trottoir.

‘Hé Willem, ouwe rukker!’

‘Zet ‘m op, jongen’.

‘Niet te hard, Willem, anders krijg je een boete’.

De Jordaan was solidair met Willem, één van ons, wat se ook segge.

Ik voelde me altijd wat ongemakkelijk bij deze jovialiteit. Na de verklaringen van zijn zusters bekruipen me de koude rillingen. Hoop op iets meer dan een boete.


Tinkebell

Bij elk lijden dat Tinkebell wil bestrijden gaat het maar om 1 ding: haarzelf. Ze is de uitvinder van een nieuwe stroming in de kunst: het maniakale egocentrisme. Na de dieren en de textielarbeiders in Bangla Desh zijn nu de ‘sans papiers’ het doelwit van haar vernielzucht.

 


maagdenhuis memories

maagdenhuis

Het was een lenteavond en we werkten in Amsterdam-West een lijstje met adressen af. De mensen waarbij mijn moeder en ik aanbelden, stelden ons niet teleur. Na een uur zat de tas vol met levensmiddelen. Die leverden we af in het kantoortje  van de partijafdeling in Amsterdam-West. Ook andere leden waren op stap geweest. De secretaris had een auto en leverde alles af bij het Maagdenhuis. Een dag later, op 21 mei 1969, maakte de politie hardhandig een einde aan de bezetting.

De Waarheid schreef dat arbeiders een verbond hadden gesloten met de studenten. Hoeveel ik daar als veertienjarige van begreep, kan ik me niet herinneren.

Vanmorgen schrijft Arnon Grunberg in de Volkskrant dat het verschil tussen de actievoerders van nu en de regenten twintig jaar is; de opstandige studenten zijn bestuurders in de dop. Dat mag zo wezen, het maakt hun verlangens niet minder rechtvaardig. En het omgekeerde is al even waar: ook over twintig jaar zal de aanpak van nieuwe regenten weer nieuwe actievoerders oproepen.


vragen

Is de ravage die voetbalhooligans in Rome hebben aangericht een exces of inherent aan de voetbalsport? Waarom distantiëren voetballiefhebbers zich niet nadrukkelijk van de vernielzucht? Tegen een ieder die zich aan dit wangedrag schuldig maakt, wil ik zeggen: ‘Rot toch op!’

Zijn de leden van Satudarah een giftige ontsporing of is de motorsport als zodanig achterlijk? Hoeveel verantwoordelijkheid draagt deze leerscene voor de geweldsmisdrijven, de afrekeningen in het criminele circuit en aids? Tot al mijn gehelmde vrienden, broeders in Harley Davidson, wil zeggen: ‘Neem afstand!’

Is Arjen Noorlander de voorlichter van Jeroen Dijsselbloem vermomd als de Brusselse correspondent van het NOS-journaal. Of is de journalistiek zelf schuldig?